So Alive!!

When I was 22-Year-Old, I went to a person to take a suggestion about my career. I asked him ‘I want to be a writer and earn money by writing.’ He laughed at me and said, ‘Kid, you are just 22-Year-old. Have a realistic dream. You have got an engineering degree, do a day job.’ Thank god, I didn’t listen to him. I was thinking 22-Year-Old was too late, he was thinking 22-year-old was too early.
 
People think you must do everything in a particular age. They have fixed pattern in their mind.
Like,
 
22 – Get a degree, 24 – Do MBA and start earning, 28 – Get married, 29 – Have a kid, 32 – Have a second kid, 34 – WTF now!!
 
I have a friend Siddarth Nitin Gujrathi Sheth who has broken the barrier and started investing at the age of 20-Year-Old. I know one person Akhilesh Maurya who has started his dream venture and helped a lot of people at the age of just 22. There is a hope. There are heroes.
 
Now I am 24-Year-Old, and whenever I tell my ideas to people, they again laughed at me,
 
‘Entrepreneur and billionaire at the age of 30!! Impossible!!’
Their answers are like – ‘You are 24-Year-Old, go to night parties, drink alcohol, have a girlfriend, have a sex. The loyal relationship doesn’t exist and don’t hope for the one. Don’t think too hard, don’t dream too big, you will be disappointed!! Life is too short and blah blah blah!!’
 
Yes, Life is too short so invest it living your dream, loving people you care and making society more beautiful. You just have to listen to your mind, most of the people are clueless about their own life, don’t take suggestions from them.
But I gotta say something to those people who discourage young dreamers by saying ‘You can’t!!’
“… Fuck Off!!! We did. We are doing. We will.”
Advertisements

कर्म ३६!!!

जर एखाद्या प्रोफसर ने संस्था चालकाच्या हातात caliper दिली तर ह्या अडकीत्याने सुपारी कशी फोडायची असा उलट प्रश्न करू शकणारे ब्रम्हज्ञानी लोकांच्या हातात इंजिनीरिंग कॉलेजेस चालवायला दिलीत म्हणून आज ही कृत्रिम unemloyment आपण बघतोय – जबाबदार कोण? आमचेच बाप आज्जे, यांनी फक्त एका दारूच्या बाटली बदल्यात, जातीच्या नावावर, माझा ऊस त्यांच्या कारखान्यात जातो असे टुकार कारणे सांगून हे पोट सुटलेले शिक्षण सम्राट निर्माण केले –

आणि आज तुमचीच पोर ही कधी ही MIDC कधी ती MIDC, कधी हे IT PARK कधी ते IT PARK असे degree घेऊन घाबरलेले चेहरे करून फिरतात. Elon musk, steve jobs, शेक्सपिअर, टाटा, बिर्ला आणि कदाचित गांधी जी होण्याची औकाद तुमच्या पण पोरांत आहे, फक्त तुम्ही त्यांना नसलेल्या कामात – म्हणणे ह्या नौकरी साठी खेटे मारण्याचं कामात गुंतून ठेवलंय. आम्ही पण आमची औकाद विसरलो, आणि तुम्हाला तर कधी आठवण करून द्यायची गरज वाटली नाही.

कर्म तुमचे, फळ आम्हाला भेटत आहे.

हो, कारण पण तसेच आहे!!

“भारत असा देश आहे तिथे लोक देवींना पूजतात आणि महिलांचा सन्मान करत नाही.” हे वाक्य बऱ्याच वेळा ऐकले किव्हा वाचले तर असेलच? खरे पण आहे!!

लहानपणी आपण सगळे काही गोष्टी माहित नसल्यामुळे नादान पणे आईला प्रश्न करायचो, कि असंच का करायचं आणि नाही केलं तर काय होईल, ती म्हणायची देवी चा कोप होईल, देवी रागवेल. आपण घाबरायचो आणि शांत बसायचो. कोप हा काय प्रकार होता माहित नव्हता पण भीती वाटायची. देवांविषयी आम्हाला आदर होताच पण भीती पण घालवून दिली जायची. बर, ठीक आहे देवांच्या बाबतीत उलट प्रश करायचा नाही हे शिकलो आम्ही!!

आता महिलांना तर आपण देवीच मानतो तरी तिचा का सन्मान करत नाही? हा पण प्रश्न कधी तरी आला असेल ना तुमच्या मनात? तर असे आहे कि, जसे देवांची आपल्याला आदरयुक्त भीती मनात भरवली जाते तशी महिलांबाबत कधीच केली जात नाही. ह्या गोष्टीला आपण सगळेच म्हणजे महिला, पुरुष आणि बाकीचे सगळे तेवढेच जबाबदार आहोत.

कॉर्पोरेट जगात पुरुषा पेक्ष्या जास्त कौशल्य असूनही त्यांच्या पेक्ष्या काही महिलांना कमी पगार भेटतो – कारण कोणी तिला भीत नाही, कारण पण तसेच आहे म्हणजे boss ला पण माहित आहे ती काही बोलणार नाही म्हणजे कोप पावणार नाही, आणि ती पण तसेच करते कधी काही बोलतच नाही.

स्वतःचे काही स्वप्न असूनही मुला कडला पैसा पाहून बळजबरीने तिचे लग्न लाऊन दिले जाते, तिचे स्वप्न विकताना कोणाला भीती वाटत नाही कारण तसे चालू असताना ती काही बोलत नाही, ती कधी कोप पावत नाही. बस मध्ये तिला माहित आहे कि त्याची नजर कुठे आहे तरी ती कोपत नाही तर म्हणून त्याची पण नजर हटत नाही. हे फक्त काही उदाहरणे झाली, परिस्थिती काय आहे तुम्हाला पण माहीत आहे.

आपण सर्व पुन्हा हा प्रश्न करतो, “भारत असा देश आहे तिथे लोक देवींना पूजतात आणि महिलांचा सन्मान करत नाही.” तेव्हा प्रामाणिक पणे सांगा तुम्ही खरं तर ताकतीला नमन करतात, तुम्ही आतून भितात, कि देवी आहे कोप पावेल आणि उलट महिलांना खूप हलकी वागणूक देतात कारण परत इथे तुम्ही ताकतीचा (इथे ताकद म्हणजे ते चुकीचे आहे त्या विरुद्ध बोलणे असे गृहीत धरा) अभाव यामुळे असे करतात. हो, तसेच आहे!!

Ahead of you, fools!!

Freelancing च्या निमित्ताने असो किव्हा linkedIn वर कामानिमित्त, बऱ्याच नवीन start-ups संगे सवांद सध्या होतो. त्यातील सगळ्यात महत्वाची गोष्ट अशी कि – बरेचसे business owners, मॅनेजर व executive ह्या मुलीच असतात – त्या पण under ३०.

अगोदर वाटले आपला संबंध योगायोगाने अश्या समूहासंगे आला असेल तिथे महिला प्रतिनिधी जास्त असतील पण नंतर असे लक्षात आले कि – हा प्रकार सगळीकडेच आहे. भाजी मंडई, IT, रस्त्या वरचे कपड्या चे स्टॉल, मॉल, खेळ, संशोधन, कला ते ऑनलाइन व्यवसाय पर्यंत सगळीकडेच मुलीच आहे. प्रत्येक क्षेत्रात हळूहळू का होईना पण बाजारात स्वतःचे स्थान निर्मान करण्याची त्यांची धडपड हि चालूच आहे. स्वतःच काहीतरी असावं, जग निर्माण करणार काहीतरी निर्माण करावं हे मुलांचं पूर्वंपार चालत आलेलं अस स्वप्न आज मुलीच आहे.

हे एक चांगले लक्षण आहे – पण यात एक आणखी महत्त्वाची बाब म्हणजे निराश झालेली मुले – व्यवसाय तर खूप लांबची गोष्ट आहे पण नोकरी करण्यामध्ये पण आपला मुल्लांचा टक्का हा हळूहळू कमी होत आहे. कारणे – राधिका मसाले वर मिम करण्यात असलेली धन्यता (take it easy), इन्स्टा -फेसबुक वर स्क्रोल करत बसून एक क्षुल्लक व आभासी जगात रमत बसन्याचे सूख, हे काम कमी दर्जाचे व अमुक मोठे म्हणून करेल तर मोठेच नाहीतर काहीच नाही म्हणून गप बसने कि आपल्या अपयशा साठी शिक्षण व्यवस्था व समाज यांना दोष देत आलेला दिवस पुढे ढकलने?

ती..!!

काय लिहावं काय कळेना, लिहल्याशिवाय आज झोप पण लागणार नाही, डोक्यात स्वतःच्या नशिबावर भयंकर राग आहे आणि हृदयात तेवढंच तुझ्यावर प्रेम. म्हणलं हजार वेळा तुझं इंस्टाग्राम प्रोफाइल चेक करण्यापेक्षा चल काहीतरी तुझ्यावरच लिहू. कुठून सुरु करू, ठीक आहे – डोळ्यापासून करूया – “तुझे डोळेे, जसे कि देवाची सर्जनशीलता… ” – ‘अरे हे खूप बोर होतंय, डोळे नको, सगळेच लेखक आणि कवी ते डोळ्यावरच का अडकतात त्यांचं त्यांनाच माहित. तू थोडीशी वेगळी आहे म्हणून आपण काहीतरी वेगळं करूया.’

“जसे केस तुझे घनदाट…” – ‘नाही हे नाही मेळ खात, केस नको लॉरिअल पॅरिस ची ad थोडी करायची मला तुज्यावर?’ ठीक आहे, लाल ओठ चालतील? का हसल्यावर होणारे ते गुलाबी गाल? पण पुन्हा म्हणलं अरे हे प्रेम आहे, शरीराचा काय संबंध यात – थोडं आत जा. ”तुझं छान हृदय असलं काहीतरी?’ नाही अजून आत! ‘तुझा पवित्र आत्मा – तुज्यात देव असल काही तरी सॉलिड?’

अरे हे सगळंच खूप अतिशयोक्ती होतंय. तू जशी चंद्राची कोर, मध्यरात्री लाजाणारी चांदणीे, शुक्र-नेपचून आणि नाचणारा मोर-पडणारा पाऊस हे पण लिहता येईल – पण म्हणलं मी काय गॅलिलिओ नाही आणि ना की हवामान खात. जसे हवामान खात्याने अंदाच चुकतात तसेच माझ पण चुकतात, लिहीताना, तुझ्या अदा विषयीे. गॅलिलिओ ला अवकाशाने मोहनी घातली होती, म्हणून त्याने जगाच्या बाहेर पण एक जग शोधल, आणि मी तुझ्यात.

आता थोडे फिल्मी, तू जाम भारी होती यार- जसे की, तू समोर दिसली तरी श्वास अडकायचा आणि हृदयात एवढी धडधड होत होती कि अंगात हार्ले डेव्हिडसन आल्या सारखी वाटायची. काय ते सेकंदाच आपले डोळे एकमेकांना मिळने आणि तिथेच माझ्या हृदयाची हालचाल शून्य होणे. तिथून पुढे तू ते हसून डोळे हळूच काढून घेणे आणि मग एवढी माझी अवस्था एवढी वाईट होणे कि मेंदूत पण काहीतरी धडधड जाणवणे. प्रेमात पडल्यावर डोकं काम करत नाही, आणि माणूस काही कामा चा राहत नाही – कामावरून आठवलं वेळ झाली, थांबावं लागेल. भलतंच काही तरी लिहून ठेवलंय – तू जर वाचलं तर आवडेल का नाही माहीत नाही!!

ते पहा रात्र जात नव्हती म्हणून लिहायला घेतलं आणि लिहता लिहता आता तर पहाट पण झाली. रात्र भिर्ती आहे, माझ्या प्रेमासारखी, काही सूर्य किरण पडल्यावर पळून जाऊ लागली.

आज कालच्या प्रेमाचं पण असच असत – ते रात्री एवढंच, आणि रात्रीच भरभरून येते – उजेडाची भीती वाटते त्याला, करण ते लोकांना दिसत. खूपच खरे असेल तर काय ते आपलं प्रेम दुपार पर्यंत टिकेल – बाकी बरोबर डोक्यावर रखरखत ऊन आल्यावर सावली पण पायाखाली गायब होऊन जाते तर तुझे काय भरोसा की तू टिकेल!!

How the so-called ‘excellent communication skills needed’ cliche had almost killed me – Part I

Every day, I used to revise the page of my diary before I step out of the home, as shown below –

IMG_20180708_100421 (1)

Fact 01 – My handwriting is awful.

Why I did so?

Let’s go in the detail –

It was a story about 2016-17 when I was in the greatest confusion about whether to be an entrepreneur (It was something I always wanted to be) or work as an engineer (It was something the society wanted me to be as I was an engineering graduate) or to be a writer (It was something I had just invented to overcome a brutal heartbreak) or join banking sector (and It was something my father wanted me to do) so having plenty of option I tried everything because I didn’t want to feel like what if I would have chosen another option.

I Started-Up – But failed. Worked as an engineer – failed. Became writer – failed. Took the banking exam – and failed.

For this blog post forget about every failure of mine and let’s focus on just one failure, i.e. to work as an engineer. When it came to working as an engineer part I started spending days and night discovering ads for a job opening and I found that besides, need good academics I found another common phrase and that was ‘must be good – better if great – and you are selected on the spot wherever you are reading this ad if you are the greatest at communication’

Okay!! I ignored the ‘must have good communication part’ from the ad and went to every interview I was shortlisted.

Fact 02: I was (I am ) an introvert. I have been hard time to face people. I am shy. Human to human communication is not my cup of tea.

The first interview – it was a horrible experience for both of us, (obviously) for interviewer and me. That awkwardness of mine almost gave the interviewer cancer. Needless to say, I got rejected. The second one was less horrible than the previous one as there I opted to say nothing. They say, ‘Better safe than sorry’ I agreed with that.

The third one – Oh god again. I was getting better and better at being worse at communication with every passing interview.

Then I figured out – good communication is really needed as how would the other person know you are t

I desperately wanted to get rid of ‘being awkward as soon as human detects around state’ once and for all.

Fact 03: Still now you may have figured out my love life – I didn’t have any one. No communication – no relationship.

I googled (this time i was really serious) how to improve communication skill and clicked one link that was a Quora page, I got some suggestions – the most common were – read the books on the communication and people skills (literally, everyone had mentioned it) such as

    1. How to Win Friends and Influence People by Dale Carnegie
    2. Influence – the psychology of persuasion by Robert Cialdini
    3. How to talk to anyone – 92 little tricks for big success in a relationship by Leil Lowndes
    4. The introvert’s guide to success in business and leadership by Lisa Petrilli.

and some TED talk like

  1. How to speak so people want to listen by Julian treasure
  2. Listen, Learn … Then Lead, by Stanley McChrystal
  3. Body language the power is in the palm of your hands and
  4. 10 ways to have a better conversation by Celeste Headlee

I was ravenous and I wanted to eat everything (content) that I found it can help me improve my communication skills. After reading, listening and watching that content I landed on the conclusion – you need not remember everything to lead the communication, here is some brief summary to be effective at communication.

  1. Make sticky eye contact while listening to other (OMG!!)
  2. Mirror the body language of the listener
  3. Have powerful and straight posture
  4. Listen carefully and nod
  5. Use hand gesture while talking (scientifically proven method to make people trust you)
  6. Smile often (This is good)
  7. Take more space ( Hmmm!!)
  8. Be interested (Powerful trick)
  9. And fake it until you become unconscious about the all eight tips listed above (Okay!!)

I practiced this by forcing myself to get out of my comfort zone. Life changed. You could have congratulated me now – I had got placed in a leading home appliance company – Haier. Celebration time.

But celebration lasted only for three days – I left the job on the third day of work. Reason – I started hating myself for not being the old one, being fake and making fake relationships. I was no longer the real one. I was feeling looser. After leaving the job, I started spending a lot of time alone. I had taken the effective communication issue personally.

I had stopped reading all the book they thought I should read. Now I was in a stage – Forget everything you learned and pretend that you know nothing, as the real wisdom come by knowing nothing.

socrates1-2x

I had put down my weapons against fighting about my weakness – I had accepted the truth that – The real magic is being yourself. you had better sharp the strengths that are already presented in yourself.

I said to myself ‘Remember Akshay – you have earned many good friends, loving people and had successful academics while you knew nothing about the ‘communication skill.’ How did you manage to connect with a lot of loving people – without faking the conversation? So why this sudden ‘must have great communication skills to get this that job position’ made you feel lost. Why?

So I went back to my school days, college days, social life – and figured out how did I manage to talk, impress and to be loved by a lot of loving people – I had got the key to have a successful communication – and

CpRw5VWXYAAN1_p

this time I drew a picture – in my diary. That I would love to show you it in my next blog post.

Fifty EMI’s of Gray.

आपल्या समाजाचा आणखी एक मूर्खपणाचा कळस, ‘मुलाचा स्वतःचा flat पाहिजे तरच आमची मुलगी त्याला’ …

स्वतःच घर असणं हे एक अत्यंत रोगट स्वप्न आहे. 70 ते 80 लाखाचा एखादा flat घेऊन त्याचे हप्ते आयुष्यभर फेडत बसने यात कशाचा शहाणपण सापडत लोकांना हे त्यांना त्यानचच माहीत आहे. एक सुरक्षित निवारा असावा यात काही दुमत नाही पण या बालिश हट्टापायी एका 25-27 वयाचा मुलाला त्याच्या पगाराचा अर्धा भाग फक्त घरासाठी लटकवत ठेवणे कितपत बरोबर आहे.

अस नाही की मुलाच्या घरच्यांना काही हौस असते मुलाला त्याचे स्वप्न अर्धवट सोडायला लावून दगडा मातीच्या बेड्यात जखडून ठेवायची, याच एकमेव कारण म्हणजे , मुलीची व बऱ्याच वेळेस मुलीच्या घरच्यांची requirement, demand or you may say prerequisite to be eligible to marry her.

मला मुलींना एक प्रश्न विचारावं वाटतो, हे गरजेचं आहे का एका मुलाची लायकी त्याच व्यक्तिमत्व, कर्तृत्व, स्वप्न, व आयुष्यात काहीतरी मोठं करायची खुमखुमी या वरून तपासली न जाता ती घराचा आणि गाडीचा EMI भरायची कुवत यासारख्या शूद्र गोष्टीवरून ठरावी. आणि अस असेल तर तुम्ही तुमची किंमत तुमच्या माणूस आकलन करण्याच्या क्षमतेतच ठरवत आहात.

अस पण होऊ शकत ना की ही फालतू गुंतवणूक त्याने दुसऱ्या व्यवसायात व गोष्टीमध्ये लावून उशिरा लग्नानंतर का असेना पण एका दमात ह्या गोष्टी खरेदी कराव्या, हप्ते न भरत बसता. होत असे आहे की, आजचे तरुण हे खूप लायक आणि ताकदवान (डोक्याने) आहे त्यांच्या पायात या EMI-LOAN आणि फालतू फॉर्मलिटीच्या बेड्या घालत बसने म्हणजे ना फक्त एक कुटंबाच पण देशाचं पण खूप मोठं नुकसान करण आहे. कित्तेक प्रतिभावान तरुण नोकरी सोडून त्यांच्या कल्पना खऱ्या करण्यास घाबरतात, कारण मागे असलेले हप्ते आणि कर्ज हे त्याचा आत्मविश्वास दरोरोज डीवचतात.

पालकांनो, लवकर लग्न लावून देऊन न संपणाऱ्या काल्पनिक युद्धात त्याला ढकळण्यापेक्षा, खऱ्या आयुष्याचं युद्धात आधी त्याला लढू तर द्या, जिंकू तर द्या.